Κυριακή, 22 Ιούλιος 2018
Home / Διασκεδάζουμε / 8 Λόγοι να πας στην Επίδαυρο φέτος το Καλοκαίρι!

8 Λόγοι να πας στην Επίδαυρο φέτος το Καλοκαίρι!

Αχαρνής
του Αριστοφάνη
Σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου
Στην Επίδαυρο
29 και 30 Ιουνίου 2018

 

Την Παρασκευή 29 και το Σάββατο 30 Ιουνίου το Φεστιβάλ Επιδαύρου θα ανοίξει με το έργο του Αριστοφάνη «Αχαρνής», σε απόδοση και σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου. Στο ρόλο του Δικαιόπολι θα είναι ο Πέτρος Φιλιππίδης, με βασικούς πρωταγωνιστές τους Παύλο Χαϊκάλη (Λάμαχος), Κώστα Κόκλα (Μεγαρίτης), Τάκη Παπαματθαίου (Θηβαίος) και τον Ιωάννη Παπαζήση (Ευριπίδης). Πρωταγωνιστεί επίσης ο Χορός των Αχαρνέων, που αποτελείται από 14 ηθοποιούς και μουσικούς. Η παράσταση θα παρουσιαστεί σε περιοδεία σε όλη τη χώρα.

Αγαμέμνων του Αισχύλου
Σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνης
Στην Επίδαυρο
6 και 7 Ιουλίου 2018

 

Ο Τσέζαρις Γκραουζίνις, μετά την επιτυχία του Επτά επί Θήβας, επιστρέφει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου με τον Αγαμέμνονα. Στο πρώτο έργο της τριλογίας της Ορέστειας του Αισχύλου, παρακολουθούμε την επιστροφή του στρατηγού Αγαμέμνονα στο Άργος, μετά το τέλος του Τρωικού πολέμου. Η υποδοχή της Κλυταιμήστρας μοιάζει θερμή, όμως κρύβει ένα οργανωμένο σχέδιο εκδίκησης, που έχει καταστρώσει μαζί με τον Αίγισθο, προκειμένου να εκδικηθεί τη θυσία της Ιφιγένειας, που σφαγιάστηκε για να ξεκινήσουν τα πλοία προς την Τροία. Καθώς η Κλυταιμήστρα δολοφονεί τον Αγαμέμνονα και την αιχμάλωτη πριγκίπισσα Κασσάνδρα, ακολουθεί τον κύκλο του αίματος του οίκου των Ατρειδών που ξεκίνησε με την Ιφιγένεια και συνεχίζεται στις επόμενες τραγωδίες της τριλογίας.

Στο διπλό ρόλο του Αγαμέμνονα και του Αίγισθου ο Γιάννης Στάνκογλου. Κλυταιμήστρα η Μαρία Πρωτόπαππα. Μαζί τους ο Θοδωρής Κατσαφάδος, ο Αργύρης Πανταζάρας, η Ιώβη Φραγκάτου και 12μελής χορός. Το έργο ανεβαίνει σε νέα μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα και πρωτότυπη μουσική του Χάρη Πεγιάζη.

Πλούτος
του Αριστοφάνη
Σκηνοθεσία: Νικίτα Μιλιβόγεβιτς
Στην Επίδαυρο
13 και 14 Ιουλίου 2018

 

Το Εθνικό Θέατρο έχοντας ως προτεραιότητά του την ανάπτυξη ενός δικτύου συνεργασιών και τη σύμπραξη με σημαντικούς διεθνείς θεατρικούς οργανισμούς, πραγματοποιεί το φετινό καλοκαίρι μια νέα συμπαραγωγή με το Κρατικό Θέατρο της Σερβίας παρουσιάζοντας τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Nikita Milivojevic.

Η παράσταση του Nikita Milivojevic με τον μικτό θίασο, από Έλληνες και Σέρβους ηθοποιούς, στοχάζεται πάνω στο κεντρικό ερώτημα που θέτει ο Αριστοφάνης για τον τρόπο κατανομής του πλούτου και εξετάζει τις αναγωγές του στο σήμερα.

Ο Χρεμύλος μετά την επίσκεψή του στο μαντείο των Δελφών επιστρέφει φέρνοντάς μαζί του έναν τυφλό γέρο άντρα, ύστερα από παραίνεση του Απόλλωνα. Με τη βοήθεια του δούλου του, Καρίωνα, ανακαλύπτει πως ο άντρας που έχει πάρει στο κατόπι δεν είναι άλλος από τον Πλούτο. Ο Χρεμύλος και όλοι οι τίμιοι συμπολίτες του θα ευημερήσουν, αν ο Πλούτος ξαναδεί το «φως το αληθινό». Η θεραπεία του Ασκληπιού στέφεται με επιτυχία κι η δικαιοσύνη αποκαθίσταται. Η Πενία (Φτώχεια) που τόσο καιρό διαφέντευε την πόλη, προσπαθεί τώρα να υπερασπιστεί τις χάρες της φτωχής πλην τίμιας ζωής. αλλά οι Αθηναίοι δεν πείθονται και σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν τον Πλούτο στην παλιά του θέση, στο πίσω μέρος του ναού της Αθηνάς (εκεί όπου φυλάσσονταν τα χρήματα του Δημοσίου).

Ηλέκτρα
του Σοφοκλή
Σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου
Στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου
20 και 21 Ιουλίου 2018

 

Η δεύτερη καλοκαιρινή παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου είναι η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή που θα σκηνοθετήσει ο Θάνος Παπακωνσταντίνου στην πρώτη του δουλειά στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

Η Ηλέκτρα, έργο της όψιμης περιόδου του Σοφοκλή, (γράφτηκε πιθανότητα το 412 ή 411π.Χ.), δραματοποιεί ένα από τα πιο ζοφερά επεισόδια του μύθου των Ατρειδών: την εκδίκηση της Ηλέκτρας και του Ορέστη για τον φόνο του Αγαμέμνονα που διέπραξαν η Κλυταιμνήστρα και ο Αίγισθος. Κεντρική μορφή του δράματος, η Ηλέκτρα, διατηρεί ζωντανή την ανάμνηση του φόνου του πατέρα της παρακαλώντας τους θεούς να βοηθήσουν στην τιμωρία των δολοφόνων του. Η επιστροφή του αδελφού της, του εξόριστου Ορέστη, δρομολογεί το έργο της τιμωρίας που θα ολοκληρωθεί με την πράξη του διπλού φόνου.

Γραμμένη μέσα στη δίνη του καταστροφικού Πελοποννησιακού πολέμου, η Ηλέκτρα του Σοφοκλή φέρει έντονα τα σημάδια της «παθολογίας του πολέμου», μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τον θεϊκό λόγο στην ανθρώπινη πράξη.

Η Ηλέκτρα, πλάσμα απειλητικό και άγριο, «γεννά πολέμους». Μετουσιώνει τον θρήνο σε όργανο εκδίκησης. Ο θρήνος αντί να κατευνάζει τον πόνο της, επιτείνει την παραφορά του.

Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου
Σκηνικά-Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική: Δημήτρης Σκύλας
Χορογραφία: Χαρά Κότσαλη

Θεσμοφοριάζουσες
του Αριστοφάνη
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Στην Επίδαυρο
27 και 28 Ιουλίου 2018

 

Οι Θεσμοφοριάζουσες παρουσιάστηκαν το 411 π.Χ., πιθανότατα στα Μεγάλα Διονύσια. Ένα από τα πιο αγαπημένα έργα του Αριστοφάνη, στο οποίο βασικός πρωταγωνιστής είναι ο αρχαίος τραγικός Ευριπίδης. Ο Αριστοφάνης χτίζει ολόκληρη την πλοκή του έργου γύρω από την γνωστή αντιπάθεια του τραγικού για τις γυναίκες, δημιουργώντας κωμικές καταστάσεις και μπερδέματα.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθετεί και πάλι Αριστοφάνη (έχουν προηγηθεί οι Αχαρνείςτο 2005 και οι Εκκλησιάζουσες το 2012), έχοντας μαζί του μία ομάδα εκλεκτών συνεργατών και έναν θίασων αγαπημένων ηθοποιών.

Ο Ευριπίδης έχει πληροφορηθεί ότι στη γιορτή των Θεσμοφορίων – γιορτή αποκλειστικά γυναικεία – οι γυναίκες θα αποφασίσουν πώς θα τον εξοντώσουν, επειδή έχουν εξοργιστεί από τον τρόπο που τις παρουσιάζει στις τραγωδίες του. Μετά την άρνηση του τραγικού ποιητή Αγάθωνα, αναλαμβάνει να τον βοηθήσει ο ηλικιωμένος Μνησίλοχος, ο οποίος μεταμφιέζεται σε γυναίκα και αναλαμβάνει να υπερασπιστεί τον Ευριπίδη στη συγκέντρωση. Όμως η ταυτότητά του αποκαλύπτεται και τώρα ο Ευριπίδης πρέπει όχι μόνο να υπερασπιστεί ο ίδιος τον εαυτό του, αλλά και να απελευθερώσει τον φίλο του.

Σημείωμα του σκηνοθέτη
Στις Θεσμοφοριάζουσες, ένα από τα τρία «γυναικεία» έργα του Αριστοφάνη, γραμμένο την εποχή της κατάλυσης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας −το 411 π.Χ., που θεωρείται χρόνος γραφής του, επιβλήθηκε Ολιγαρχία− μια μειονότητα της Πολιτείας, οι γυναίκες, κρούουν τον κώδωνα για την ανάγκη πολιτικής σταθερότητας. Μπορεί σήμερα οι γυναίκες να μην είναι σε τέτοια δεινή θέση ώστε να οραματίζονται τους θεσμούς αντί να συμμετέχουν σε αυτούς, αλλά υπάρχουν πάντα μειονότητες που δεν δικαιούνται ίσο μερίδιο στην λειτουργία της Πολιτείας. Ένα έργο για τα ζητήματα των φύλων, για την διεκδίκηση της προσωπικής ταυτότητας, για το δικαίωμα στην πολιτειακή ισότητα, ένα έργο για την κρίση αξιών, τη φύση και τον νόμο. Και πάνω απ’ όλα, ένα έργο που, με όπλο το θέατρο και το χιούμορ, δίνει άπειρες δυνατότητες στον ηθοποιό να πρωταγωνιστήσει ως πολιτικό ον στη σκηνή της κωμωδίας.

Συντελεστές:
Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Ενδυματολόγος: Άγγελος Μέντης
Σκηνογράφος: Μαγδαληνή Αυγερινού
Χορογραφίες: Σεσίλ Μικρούτσικου
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παντελής Δεντάκης
Μουσική διδασκαλία – Μουσικός: Αναστάσης Σαρακατσάνος

Ορέστης
του Ευριπίδη
Σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη
Στην Επίδαυρο
3 και 4 Αυγούστου 2018

Στον Ορέστη του Ευριπίδη που διδάχτηκε το 408 π.Χ., συναντάμε τον ήρωα λίγες μέρες μετά τον φόνο της μητέρας του να υποφέρει από τις Ερινύες που τον καταδιώκουν. Ο άρρωστος Ορέστης και η αδερφή του Ηλέκτρα, έχουν ξεσηκώσει τη μήνι των Αργείων που ετοιμάζονται να τους καταδικάσουν σε θάνατο. Μόνη τους ελπίδα είναι ο Μενέλαος που έρχεται στο Άργος μαζί με την Ελένη και από τον οποίο ζητούν να μεσολαβήσει για τη σωτηρία τους.

Κι ενώ ο Μενέλαος υπόσχεται να βοηθήσει τον Ορέστη, μεταπείθεται από τον παππού τους, Τυνδάρεω, και δεν παίρνει θέση. Ο Ορέστης παρίσταται με τον πιστό σύντροφό του Πυλάδη στην εκκλησία του Δήμου προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά δεν καταφέρνει να αλλάξει το αποτέλεσμα της ετυμηγορίας. Για να εκδικηθούν τον Μενέλαο, ο Ορέστης, η Ηλέκτρα και ο Πυλάδης, σχεδιάζουν τον φόνο της Ελένης και την αρπαγή της κόρης τους, Ερμιόνης. Όμως λίγο πριν το νέο φόνο και την πυρπόληση του παλατιού από τον Ορέστη, εμφανίζεται ως «από μηχανής θεός» ο Απόλλων, ο οποίος σώζει την Ελένη και συμφιλιώνει τους ήρωες ορίζοντας ως μόνο αρμόδιο να αποφασίσει για τη μοίρα τη Ορέστη, για την αθώωση ή την καταδίκη του, το δικαστήριο των θεών στην Αθήνα, τον Άρειο Πάγο.

Βάτραχοι
του Αριστοφάνη
Σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου
Στην Επίδαυρο
10 και 11 Αυγούστου 2018

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Στους Βατράχους ο Αριστοφάνης ξεδιπλώνει στην ορχήστρα μια φαντασμαγορική νέκυια, σαν άλλος Οδυσσέας, που αναζητά τον δρόμο για την ουτοπική Ιθάκη του. Πρέπει κανείς να μάθει τι είναι θάνατος, για να φέρει σε πέρας την ζωή του. Πρέπει να συνειδητοποιήσει η Πόλις τις απουσίες της, για να είναι παρούσα ως Πόλις. Πρέπει να καταβυθιστεί στον ξένο κόσμο του Άδη, για να κατακτήσει την ταυτότητά της.

Ο θεός Διόνυσος μασκαρεμένος σε Ηρακλή κατεβαίνει στον Άδη, για να φέρει στη γη τον Ευριπίδη, αφού η Αθήνα δεν έχει πια κανένα μεγάλο ποιητή. Το ταξίδι αυτό, αν και γίνεται μέσα στον επιβλητικό ζόφο του κόσμου των ψυχών, διαθέτει την ευθυμία μιας ψυχαγωγικής περιήγησης, η οποία αγγίζει τα όρια του μεσαιωνικού καρναβαλιού.

Ο Διόνυσος δεν κατεβαίνει στον Άδη για να φέρει στον κόσμο ούτε κάποιον παλιό καλό πολιτικό ούτε κάποιον παλιό καλό φιλόσοφο ή στρατηγό. Κατεβαίνει για να φέρει έναν δραματικό ποιητή. Είναι προφανές πως ο Αριστοφάνης θεωρεί την ποίηση και το θέατρο το μόνο φάρμακο που μπορεί να σώσει την χώρα από την παρακμή. Περίεργο πραγματικά, με τα δικά μας δεδομένα.

Ο καρναβαλικός Άδης, όπως τον παρουσιάζει ο Αριστοφάνης στους Βατράχους, είναι απόλυτα υγιής, μπροστά στον άρρωστο κόσμο των «σοβαρών» ζωντανών. Και η κωμωδία –με όλα τα ξεκαρδιστικά επεισόδιά της– μετατρέπεται σε μια πολιτική διδασκαλία, που έμελλε να ταξιδέψει ως την εποχή μας.

Οι Βάτραχοι είναι ο ίδιος ο άνθρωπος: αμφίβιος, ένας ξένος στεριανός, ένας ξένος θαλασσινός κι όμως παντού σαν στο σπίτι του, έτοιμος να τραγουδήσει, να χορέψει. Το καρναβάλι, η προσπάθεια του Ανθρώπου να βγει από τα όρια του εαυτού του, είναι η κατάκτηση της ταυτότητάς του. Και την ταυτότητα αυτή δεν την εκφράζει ο «ρεαλιστής» Ευριπίδης, αλλά ο επικός «παραμυθάς» Αισχύλος, αυτός που αν και σοβαρός, επιβλητικός ποιητής, στον ποιητικό αγώνα του με τον Ευριπίδη, μπορεί να ξεπερνά τον εαυτό του, να λέει συνεχώς για τον αντίπαλό του: «ληκύθιον απώλεσεν», έκφραση που η έρευνα έχει πλέον ταυτίσει με την έκφραση, «του έπεσε τ’ αρχίδι»!

Στην παράσταση, ο κόσμος των ζωντανών αργοπεθαίνει μέσα στην αδυναμία του να πλάσει μύθους που θα τους σέβεται – όσο εξωφρενικοί κι αν είναι. Αντίθετα, ο Άδης σφύζει από ζωή, γιατί οι κάτοικοί του, έχοντας διασώσει το προαιώνιο ένστικτο του παιχνιδιού, συνεχίζουν να φαντάζονται και παραμένουν ικανοί να παίρνουν απόσταση από τον εαυτό τους.

Κώστας Φιλίππογλου

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου
Σκηνικά – κοστούμια: Τέλης Καρανάνος, Αλεξάνδρα Σιάφκου
Κίνηση: Σοφία Πάσχου
Μουσική: Νίκος Γαλενιανός
Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος

Οιδίπους Επί Κολωνώ
του Σοφοκλή
Σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου
17 και 18 Αυγούστου 2018

 

Στο τέλος της ζωής του, ο Οιδίποδας καταφεύγει στο ιερό της Αθηνάς στον Κολωνό. Κι ενώ ο χορός τον διώχνει, ο βασιλιάς Θησέας τού δίνει χάρη και του επιτρέπει να μείνει, τόσο επειδή είναι ικέτης, όσο και επειδή ο ξένος υπόσχεται να ανταποδώσει το καλό αν τον αφήσουν να πεθάνει εκεί. Ο Κρέοντας καταφθάνει από τη Θήβα για να πάρει μαζί του τον Οιδίποδα, συναντά όμως την αντίσταση των Αθηναίων και του Θησέα. Στην Αθήνα καταφθάνει και ο Πολυνείκης, που ζητά από τον πατέρα του να πάρει το μέρος του στη διαμάχη με τον Ετεοκλή, ώστε εκείνος να επικρατήσει. Κι ενώ ο Οιδίποδας καταριέται τους δύο γιους του, ξεσπάει ο κεραυνός του Δία που δηλώνει πως το τέλος του έφτασε. Ο Οιδίποδας προχωρά μαζί με τον Θησέα προς τον τόπο της ταφής του ευλογώντας την Αθήνα και τον Θησέα για το δώρο της φιλοξενίας που του χάρισε.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:
Η τελευταία τραγωδία του Σοφοκλή είναι ένας διαλογισμός πάνω στο ανθρώπινο πεπρωμένο και, ταυτόχρονα, ένας ύμνος στην Αθήνα, την αγαπημένη του πόλη.
Κουβαλώντας στους γέρικους ώμους του το βάρος τρομακτικών εγκλημάτων, κυνηγημένος από την πατρίδα του, τη Θήβα, ο Οιδίποδας φτάνει ως πρόσφυγας στον Κολωνό, συνοικία των Αθηνών, τόπο της τελευταίας του κατοικίας.
Οι θεοί τον έχουν καταδικάσει, οι θεοί τού έχουν υποδείξει τον τόπο της λύτρωσης.

Μίασμα ο ίδιος, γίνεται ο ήρωας-προστάτης της πόλης που τον υποδέχεται για λόγους ηθικής αλλά και συμφέροντος.

Τραγωδία για τα σύνορα, πραγματικά και μεταφυσικά, για το μυστήριο της ανθρώπινης ελευθερίας παρά την παντοδυναμία των θεών, για την ευθύνη, για τα γηρατειά, για την πολιτική διαχείριση της πόλης, ο Οιδίπους επί Κολωνώ είναι επίσης ένα χαμηλόφωνο ποίημα, ένα πνευματικό ταξίδι.
Από τις Συρακούσες στην Επίδαυρο, η παράστασή μας θα μεταφέρει τα βήματα του Οιδίποδα ως το ιερό δάσος των Ερινύων, όπου αποθεώνεται.

 

Πηγή: music city.gr / Πρόγραμμα Επιδαύρου 2018

 

Check Also

Μάνος Μακρόπουλος – Ο καλλιτέχνης της ΄΄καρδιάς΄΄ μας

Γνωρίζοντας κανείς τον Μάνο Μακρόπουλο αμέσως καταλαβαίνει τι σημαίνει το να κατέχει κάποιος τον υπέροχο …