Τρίτη, 18 Σεπτέμβριος 2018
Home / Zούμε Όμορφα / Υπάρχει λύση για το Ελληνικό ποδόσφαιρο! / Του Κωνσταντίνου Καλαϊτζίδη

Υπάρχει λύση για το Ελληνικό ποδόσφαιρο! / Του Κωνσταντίνου Καλαϊτζίδη

Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει φτάσει σε ένα τέλμα. Ως προϊόν έχει υποβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό, ενώ στον ορίζοντα δεν φαίνεται να υπάρχει βελτίωση της υπάρχουσας κατάστασης. Το «θολό τοπίο» όσον αφορά την οικονομική ενίσχυση των ομάδων μέσω των τηλεοπτικών εσόδων καθιστά την περίπτωση άμεσης αναβάθμισης του ποδοσφαίρου στη χώρα ως ένα εξαιρετικά φιλόδοξο όραμα που αγγίζει τα όρια της ψευδαίσθησης. Παρ’όλα αυτά, θεωρώ πως μέσα από μερικά δύσκολα μεν, εφικτά δε βήματα θα μπορέσει η ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα να βιώσει καλύτερες μέρες σε βάθος χρόνου.

Ας αναφερθώ πρώτα σε μία κίνηση που ήδη γίνεται από τον υφυπουργό Αθλητισμού κ. Βασιλειάδη. Η ιδέα του όσον αφορά την αναδιάρθρωση των εθνικών πρωταθλημάτων και την ανακατανομή των τηλεοπτικών εσόδων μέσω δύο βασικών τηλεοπτικών φορέων με βρίσκει σε πολλά σημεία σύμφωνο. Εάν μειωθεί ο αριθμός των ομάδων που αγωνίζονται στην εκάστοτε κατηγορία και εάν προχωρήσει το μοντέλο της ανάδειξης πρωταθλητή μέσω πλέι οφ, αυτομάτως σημαίνει πως οι αναμετρήσεις θα γίνονται σε μεγάλο βαθμό ανάμεσα σε ομάδες εάν όχι ισάξιες, τουλάχιστον με λίγοτερες ποιοτικές διαφορές από ότι συμβαίνει τόσα χρόνια. Με αυτό σαν δεδομένο, η ποιότητα των αναμετρήσεων θα μεγιστοποιηθεί και το «προϊόν» θα έχει όλες τις προϋποθέσεις για να ανέβει στη συνείδηση των φιλάθλων, ενώ η αύξηση των τηλεοπτικών εσόδων και η καλύτερη αναδιανομή τους θα προσφέρει σε χαμηλότερου βεληνεκούς ομάδες τη δυνατότητα να μπορέσουν να δημιουργήσουν ανταγωνιστικά σύνολα, έτσι ώστε να μπορούν να πετύχουν τους αγωνιστικούς τους στόχους και γιατί όχι ακόμα και να διεκδικήσουν ακόμα μεγαλύτερες διακρίσεις. Όλα αυτά βέβαια κινούνται ακόμα σε θεωρητικό επίπεδο, ενώ πολλές ομάδες δεν δείχνουν πρόθυμες να ακολουθήσουν τον κ. Βασιλειάδη σε αυτό του το εγχείρημα. Επίσης, ακόμα κι αν υλοποιηθεί αυτή η σκέψη του υφ. Αθλητισμού, δεν αποτελεί από μόνη της την λύση για την αποτελμάτωση του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Σε συνδυασμό λοιπόν με την ξακουστή πλέον αναδιάρθρωση, θα έπρεπε και οι διοικήσεις των ομάδων να κινητοποιηθούν και να μεταβάλλουν κάπως τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν. Υπάρχουν διάφορα «success stories» αθλητικών συλλόγων, στα πρότυπα των οποίων θα μπορούσαν να βαδίσουν οι ελληνικές ΠΑΕ. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι αυτά του Άγιαξ, της Βασιλείας και των πορτογαλικών ομάδων, που σταδιακά επένδυαν όλο και περισσότερο στα τμήματα scouting και υποδομών, με αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου να καρπώνονται επιτυχίες τόσο ως σύλλογοι όσο και ως επιχειρήσεις. Μία ιδέα λοιπόν δοκιμασμένη σε ευρωπαϊκό επίπεδο με αδιαμφισβήτητη επιτυχία. Μόνο που χρειάζεται ένα ακόμα στοιχείο που θα διασφαλίσει την ομαλή υλοποίηση της συγκεκριμένης ιδέας και είναι μάλλον ένα στοιχείο που λείπει γενικότερα από την ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων. Πρόκειται φυσικά για το στοιχείο της υπομονής. Ποιος δεν θέλει να έχει άμεσα αποτελέσματα όταν δοκιμάζει μία διαφορετική φόρμουλα; Στην προκειμένη περίπτωση οι πιθανότητες να γίνει αισθητή η αλλαγή πριν το εύλογο χρονικό διάστημα των 5 ετών (ίσως και παραπάνω) μοιάζουν μηδαμινές. Με λίγα λόγια, αυτό που χρειάζονται οι ελληνικές ομάδες για να ανέβουν επίπεδο εκ των έσω είναι να καταστρώσουν πλάνα, τα οποία θα τους επιτρέπουν σε βάθος χρόνου πρώτον να παράγουν ελπιδοφόρους ποδοσφαιριστές, δεύτερον να βρίσκουν ελπιδοφόρους ποδοσφαιριστές με μεταπολιτική αξία μέσω της επαρκούς δικτύωσης με scouters και τρίτον να βγαίνουν στην διεθνή αγορά στην αρχή ως selling clubs και στην συνέχεια -έπειτα από έναν αριθμό επιτυχημένων συμφωνιών- ως αγοραστές με αξιώσεις. Προσοχή! Το παρουσιάζω σαν κάτι απλό, αλλά σας διαβεβαιώνω ότι δεν είναι, απλά είναι μία ιδέα που θα μπορούσε να εξεταστεί και να εφαρμοστεί υπό τις κατάλληλες πάντα προϋποθέσεις (η υπομονή που ανέφερα πριν…).

Η επόμενη πρόταση έχει να κάνει με την στάση των προπονητών (Ελλήνων και μη) ως προς την διαχείριση των νεαρών παικτών. Πολλοί είναι οι προπονητές που ποντάρουν περίσσοτερο στην εμπειρία, καθώς αυτή συνήθως φέρνει την άμεση επίτευξη στόχων. Με αυτόν τον τρόπο όμως περιορίζονται οι πιθανότητες να εφαρμοστεί ένα μακροχρόνιο σχέδιο που θα ευνοήσει μελλοντικά τον εκάστοτε σύλλογο. Η γραμμή πλεύσης του κάθε προπονητή καθορίζεται βέβαια κατόπιν συνεννοήσεως με την εκάστοτε διοίκηση, οπότε όλα τα βήματα είναι κατά κάποιον τρόπο σαν κρίκοι αλυσίδας. Αυτή η αλυσίδα έχει προφανώς διαφορετικούς κρίκους για τις «μεγάλες» ομάδες και διαφορετικούς -πιο ευέλικτους θα προσέθετα- για τις πιο αδύναμες. Εξ ου άλλωστε υπάρχουν και χειροπιαστά αποτελέσματα εγχώριων ομάδων όπως ο Αστέρας Τρίπολης και ο Πανιώνιος που σίγουρα δεν «έχασαν» επενδύοντας στην αναζήτηση ταλέντων και στους νεαρούς παίκτες από τα τμήματα υποδομής των ομάδων τους. Το πέτυχαν αυτό μάλιστα με νεαρούς Έλληνες προπονητές, οι οποίοι ήταν διατεθειμένοι να «τσαλακωθούν» για να εξαντλήσουν τις πιθανότητες να δημιουργήσουν κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει μελλοντικά τις ομάδες που προπονούν. Μένει να δούμε εάν η προσπάθεια αυτών των ομάδων αποτελέσουν παράδειγμα και για τις υπόλοιπες και επίσης εάν θα συνεχιστεί να επικρατεί η συγκεκριμένη κατάσταση σε αυτές τις ομάδες.

Επειδή όμως όλοι οι έμμεσα ή άμεσα εμπλεκόμενοι με το ελληνικό ποδόσφαιρο έχουν το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στον καθένα, δεν θα μπορούσαν να μείνουν έξω από την εξίσωση οι εξωαγωνιστικοί παράγοντες, οι οποίοι μπορούν να ασκήσουν ασφυκτική πίεση. Εξωαγωνιστικοί παράγοντες όπως οι φίλαθλοι μίας ομάδας, εμβληματικοί παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές και φυσικά ο τύπος είτε φίλα προσκείμενος με μία ομάδα είτε καθαρά αντικειμενικός. Οι τρόποι μάλιστα με τους οποίους μπορούν αυτοί οι παράγοντες να επηρεάσουν αρνητικά το ποδόσφαιρο ποικίλουν, όμως κατά κύριο λόγο υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές. Παραδείγματος χάριν οι φίλαθλοι με την απουσία τους -αδικαιολόγητη και μη-, ο τύπος με κριτική σε παίκτες, προπονητή και διοίκηση -επίσης αδικαιολόγητη και μη- ενώ οι παλαίμαχοι μπορούν με δηλώσεις να πυροδοτήσουν αντιδράσεις, λόγω της επιρροής που έχουν. Ο καθένας λοιπόν με τον τρόπο του και όλοι μαζί συνθέτουν μία περιρρέουσα ατμόσφαιρα άκρως αρνητική για τις ομάδες. Είπαμε, η υπομονή είναι αρετή που στην χώρα μας την διαθέτουν λίγοι. Μερικά σερί αρνητικά αποτελέσματα και τα συμπεράσματα βγαίνουν αμέσως.

Σε κάθε περίπτωση, ιδέες και πλάνα μπορεί να σκεφτεί ο καθένας, η δυσκολία κρύβεται στην υλοποίηση και στην πιστή ακολούθηση αυτών των ιδεών. Από την στιγμή όμως που έφτασε Αύγουστος και ακόμα δεν γνωρίζουμε πότε θα γίνει η έναρξη του πρωταθλήματος και υπό ποία τηλεοπτική στέγη, δεν υπάρχει πολύς χώρος για αισιοδοξία. Ας ελπίσουμε προς το παρόν ότι οι ελληνικές θα τα πάνε καλά στα προκριματικά των ευρωπαϊκών κυπέλλων και για τα υπόλοιπα σίγουρα θα βρεθεί μία άκρη.

 

Του Κωνσταντίνου Καλαϊτζίδη…

 

Επιμέλεια Σύνταξης: Ιφιγένεια Κίκη

Check Also

Θέλει δουλειά πολλή… / Αθλητική Επικαιρότητα με τον Κωνσταντίνο Καλαϊτζίδη

Έκλεισε το πρώτο «παράθυρο» της νεοσύστατης διοργάνωσης της UEFA σε εθνικό επίπεδο, του Nations League. …